Wielki kopiec grobowy Magdalenenberg w Schwarzwaldzie (Niemcy) jest jednocześnie księżycowym kalendarzem i mapą nieba – ustalił dr Allard Mees z Römisch-Germanisches Zentralmuseum w Moguncji.
Dalsza część artykułu dostępna jest tylko dla subskrybentów
Jeśli posiadasz już konto, zaloguj się tutaj. Jeśli nie masz konta, zarejestruj się, a potem wróć tutaj, by opłacić abonament.
Musisz się zalogować, aby móc dodać komentarz.
Archeowieści to serwis prezentujący najnowsze odkrycia, badania i hipotezy dotyczące dziejów ludzkości i życia na Ziemi. Jego autor otrzymał tytuł Popularyzatora Nauki w konkursie PAP i MNiSW oraz przyznawaną przez SNAP nagrodę im. K. Dąbrowskiego
Chaty sprzed blisko 20 tysięcy lat (subskrypcja)
Kamienna armia z Monte Prama (subskrypcja)
Nowe odkrycia w świętym Abydos (subskrypcja)
Najstarszy portret kobiety znaleziony w Polsce
Rajski ogród spod Jerozolimy (subskrypcja)
Aztecki mit zaklęty w kamieniu (subskrypcja)
Cuchnące „skarbonki”
Królowa Saby i kopalnia złota z Etiopii (subskrypcja)
Cuda świata
Wspaniałe skarby z Czermna
Jak Mongołowie podbili kawał świata (subskrypcja)
Bardzo ludzki australopitek
Kolejne niesamowite pozostałości po zaginionych ludach Amazonii
Troja bez mitów
Niestety, biorac pod uwage bogate niemieckie nowozytne doswiadczenia z zagospodarowywania zwlok i ich pochodnych, ze wzgledu na lokalizacje obiektu, mimo jego celtyckich a nie germanskich tworcow, zastanawiam sie nad pochodzeniem osob pochowanych w tych grobach.
Czy dobierano z zywych, jesli brakowalo grobu do pelnego wykonczenia jakiegos gwiazdozbioru?
Wyglada, ze samo konstrowanie tej mapy trwalo krotko – dwa lata (?).
Wymagaloby to nakreslenie planow a potem szybkie ich odtworzenie z wykorzystaniem surowca ludzkiego.
Równie dobrze odpowiednie miejsca mogły być oznaczone w momencie budowy i chowano w nich ludzi w miarę przybywania zmarłych.