Międzynarodowy zespół genetyków wykazał, że wszystkie odmiany umaszczenia koni widoczne na jaskiniowych malowidłach istniały wśród żyjących niegdyś w Europie dzikich koni. Dotyczy to nawet „leoparcich” kropek koni z jaskini Pech-Merle we Francji.
Dalsza część artykułu dostępna jest tylko dla subskrybentów
Jeśli posiadasz już konto, zaloguj się tutaj. Jeśli nie masz konta, zarejestruj się, a potem wróć tutaj, by opłacić abonament.
Musisz się zalogować, aby móc dodać komentarz.
Archeowieści to serwis prezentujący najnowsze odkrycia, badania i hipotezy dotyczące dziejów ludzkości i życia na Ziemi. Jego autor otrzymał tytuł Popularyzatora Nauki w konkursie PAP i MNiSW oraz przyznawaną przez SNAP nagrodę im. K. Dąbrowskiego
Chaty sprzed blisko 20 tysięcy lat (subskrypcja)
Kamienna armia z Monte Prama (subskrypcja)
Nowe odkrycia w świętym Abydos (subskrypcja)
Najstarszy portret kobiety znaleziony w Polsce
Rajski ogród spod Jerozolimy (subskrypcja)
Aztecki mit zaklęty w kamieniu (subskrypcja)
Cuchnące „skarbonki”
Królowa Saby i kopalnia złota z Etiopii (subskrypcja)
Cuda świata
Wspaniałe skarby z Czermna
Jak Mongołowie podbili kawał świata (subskrypcja)
Bardzo ludzki australopitek
Kolejne niesamowite pozostałości po zaginionych ludach Amazonii
Troja bez mitów
Zastanawiam się nad biologicznym „sensem” maśći karej.
Maść gniada, czy kasztanowata jako nieco maskująca doskonale spisuje się w stepie.
Maść nakrapianą jestem sobie w stanie wyobrazić jako dobrze spisującą sie w lesie, ewentualnie lasostepie.
A kara?
No chyba, ze wyewoluowąła w neolicie, po udomowieniu.
Konie jako zwierzęta stepowe prawdopodobnie nie obierały jako strategii obronnej maskowania, tylko ucieczkę – stąd taka u nich pstrokacizna.
Umaszczenie zebr, koni przewalskiego i dzikich osłów przeczy temu co piszesz. Do tego ucieczka to energochłonna forma obrony. Sprawdza się w ostateczności, a i to przy jednym drapieżniku (a nie watasze) i nie zawsze. Ponadto dotyczy osobników dojrzałych i zdrowych, a nie młodych, chorych, klaczy z małymi.
Oczywiście posiadanie maści maskującej dotyczy w równym stopniu drapieżników, które też świetnie maskują się w środowisku. To ewolucyjny wyścig zbrojeń- czyli hipoteza królowej kier.
Jaki jest koń, każdy widzi.
Nie każdy jednak potrafi namalować, to co widzi, zwłaszcza w kolorach. Czyżby genetycy znaleźli w szczątkach jaskiniowców geny odpowiedzialne za te umiejętności?
Jeżeli chodzi o zebry, to ich obrona nie opiera się na maskowaniu czy też ucieczce, ale na połączeniu obydwu strategii, czyli na dezorientacji. Stado znajdujących się w ruchu pasiastych zebr drapieżnik widzi jako jedno wielkie zwierzę w migające paski. Utrudnia mu to lokalizacje i schwytanie pojedynczego osobnika, starego lub chorego.
Natomiast co do biologicznego „sensu” maści karej to powstała ona w wyniku doboru sztucznego. Początkowo dzikie konie były barwy bułowatej lub myszatej. Wzdłuż ich grzbietu biegła jedna ciemna pręga a kończyny pokrywały liczne mniejsze prążki. Czasem u różnych podgatunków zamiast pręg mogły występować łatki – był i jest to typowy model umaszczenia zwierząt dzikich do dnia dzisiejszego. Wszystkie odstępstwa od wyżej wymienionego wzoru były eliminowane na drodze naturalnej selekcji. Dopiero udomowienie konia i jego chów pozwoliły w kolejnych pokoleniach utrwalić rzadko do tej pory występujące maści. U koni współczesnych wyróżnia się dwie podstawowe barwy umaszczenia: karą (czarną) oraz kasztanowatą (rudobrązową), wszystkie inne ( gniada, siwa , biała i srokata)są rezultatem modyfikacji genu oddziałującego na którąś z nich. A wpływ mają na to takie czynniki jak dominacja i recesywność genu czy też epistaza.